28. apr, 2018

Blog 4

 

DE LIFTEN IN HOF MONDRIAAN

Dat ook een negatieve factor kan leiden tot verbinding tussen mensen blijkt wel uit het feit  dat het onderwerp lift dagelijks veel gebruikt wordt als opening of einde  van een gesprek in Hof Mondriaan. En dat is geen wonder. Zowel in het verzorgingstehuis als bij de aanleunwoningen klaagt men voortdurend over de geringe capaciteit  en geringe snelheid van de liften. Hierdoor wordt het woon- leef- en werkklimaat,   ondanks de zeer ingrijpende verbouwingen - welke tot een prachtig resultaat hebben geleid -  ondermijnd.

Dat medewerkers, die altijd in een kwetsbare situatie verkeren, er niet openlijk bij de directie over durven te praten, is begrijpelijk. De uitvoering van hun werkzaamheden wordt – dat heb ik zelf gesignaleerd – ernstig belemmerd.

De liften zijn aangebracht in de jaren zeventig naar toen berekende liftbewegingen per dag, op grond van toen bestaand verticaal personenvervoer. Toen was er nog geen sprake van bewoners die grotendeels gebruik maken van scootmobielen en rollatoren.  Reden om te bekijken of er verandering in de situatie kan worden gebracht.

Het zou natuurlijk mooi zijn geweest als een nieuwe lift onderdeel zou zijn beschouwd van de recente renovatie. Kennelijk werd daar geen noodzaak in gezien of er waren andere omstandigheden die deden besluiten daar voorlopig vanaf te zien. Bewoners, bezoekers en medewerkers klagen echter dagelijks steen en been, zodanig dat, denk ik, actie gewenst is.

Ook ik lijd dagelijks door de wachttijden bij de lift, veroorzaakt,  als een bewoner voorzichtig zijn of haar scootmobiel in de lift aan het manoeuvreren is. Een tweede bewoner, die ook met haar of zijn scootmobiel naar boven of naar beneden wil, moet wachten totdat de lift tweemaal zijn langzame traject heeft afgelegd.

Ik moet er verder niet aan denken wat er gebeurt bij brand. Hoe moeten de bewoners die geen trappen kunnen lopen en dan ook niet van de lift gebruik mogen maken, zich redden met of zonder personeel?

In feite zijn er slechts twee argumenten die een rol kunnen spelen bij de beslissing of er wel of geen extra lift komt. Een technische of een financiële. Voor het eerste heb ik een oplossing aangeboden aan de ex-manager Onno Schot, die zo enthousiast  was,  dat hij mij vertelde de bouw van de lift op de begroting voor 2018 te hebben gezet,  ter goedkeuring door de Raad van Bestuur.

Ik had het plan uitgedacht en neergelegd om een lift te bouwen aan de buitenzijde van het gebouw (zie schets en foto) omdat er binnen geen plaats voor is. De lift’s in- en uitgang zouden dan uitkomen in hetzelfde portaal waar de andere lift uitkomt. De extra lift zou ook door de aanleunappartementen kunnen worden gebruikt via een balkon. Een win-win situatie voor beide gebouwen. Extra voordeel is dat in geval van de calamiteit brand  deze lift -  omdat hij aan de buitenzijde gesitueerd is - wel gebruikt kan worden. Een extra vluchtweg dus.

Technisch is het dus mogelijk. Financieel kan het een obstakel zijn, maar mag geen belemmering zijn. Mocht Zorgstroom niet over de financiële middelen beschikken, dan mogen zij mij er op aanspreken. Ik zal dan zorgen dat de geldmiddelen er komen, zoals ik ook gezorgd heb dat de duofiets er kwam.

                                          

Mocht Zorgstroom er niet voor voelen dit nijpende tekort aan liftcapaciteit op te lossen, dan voel ik mij als medegedupeerde vrij de media op te zoeken en daar het probleem uit te leggen, voor hulp van buitenaf ter verkrijging van de noodzakelijke financiën.

Ik zie uw steunbetuigingen, in welke vorm dan ook, van harte tegemoet.

Eduard C. de Smit

Vrijwilliger.

 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------