Hoofdstuk 21 boek 5

Er wordt mij regelmatig gevraagd wat houd jou nu bezig en wat zou je willen.

Wel waar ik  sedert een paar maanden mee bezig ben kunt u vinden in www.wardus.nl/Blog 1 t/m 7.

Wat ik het liefste zou willen is iets inhoudelijks en waardevols, alsmede constructief te doen. In nood verkerende bedrijven weer op de rails zetten, alsmede bedrijven te helpen opstarten,  doe ik het liefste.

U kunt bij mij terecht voor het schrijven van een ondernemings- marketingplan, tot en met het voeren of begeleiden van een complete financiele administratie.

Hoewel ik verschillende hobby's heb en mij daar ook mee bezig houd is werk toch waar ik altijd het meeste plezier uit geput heb. Naast het omgaan met je gezin natuurlijk.

Over gezin gesproken. Ik hoop dat mijn kinderen in hun leven nooit zullen meemaken wat mij vanmiddag overkwam. Ik moest een kop kopen voor mijn scheerapparaat. Overigens ben ik daar niet in geslaagd. Rondkijkend zocht ik mijn jongste zoon op, wetende dat hij bij Mediamarkt in de beveiliging werkt. Ik zag hem staan. Hij stond te praten met een vrouwelijke kollega van hem. Hij keek mij aan en draaide zijn hoofd om. Richard je moest eens weten hoeveel pijn je me daarmee hebt gedaan. 

Pas vanmorgen om 08.00 uur vond ik de kaart waarop stond vermeld dat mijn volle neef Josephus Eduard de Goffau in Stadkanaal is overleden en vandaag op 10 mei wordt gecremeerd. De crematieplechtigheid zal in besloten kring plaatsvinden.

 Helaas is door toedoen, zoals ik eerder in mijn autobiografie heb beschreven,  mijn contact met Jos reeds vele jaren geleden verloren gegaan. Zeer tot mijn spijt en tot groot verdriet nu. Ik stel het bijzonder op prijs dat de familie, ingesloten bij de rouwkaart, mij toch heeft uitgenodigd bij de crematieplechtigheid aanwezig te zijn. Ware het niet dat ik de kaart pas vanmorgen ontving, had ik zeker gegaan.

Ik wens de familie veel sterkte en hoop hen weer eens te mogen zien en spreken.

Op zo'n moment besef je weer eens opnieuw wat er bij een scheiding kapot wordt gemaakt. Jarenlang had ik een regelmatig contact met mijn neef Jos. Steeds met veel plezier. Nog ben ik dankbaar voor wat hij voor mij in onze jeugd heeft betekend. En dan kwam er een vrouw, die alles vernietigde.

Op 22 mei is de vriendin,  waarmede ik samen was van 2006 tot en met 2016, overleden. Zij was het beste wat mij was overkomen. Ik heb haar nog lang na 2016 bezocht maar kon uiteindelijk haar lijden niet meer aanzien en verdragen. Nu resten de leuke herinneringen.

En ik heb vele gelukkige herinneringen aan de tijd met Anneke. Veel herinneringen zijn vastgelegd in de vele foto's die zowel Anneke als ik hebben gemaakt. Anneke rubriceerde alle foto's, gedurenden bijna haar gehele leven in talloze fotoalbums, waarvan ik best zou willen weten wat daar nu mee is gebeurd. Het is zeker zo dat ik alle foto's van onze talrijke stedentrips in binnen en buitenland, nu ook kwijt ben.

Het trieste voor mij is dat ik in mijn leven al zo veel ben kwijtgeraakt. Als verwoed amateurfotograaf heb ik in gedurende mijn gehele leven duizenden foto's, dia's en 8mm films gemaakt. Bij mijn eerste scheiding in 1985 heb ik gelukkig toen al deze mee kunnen nemen met medewerking toen van mijn jongste dochter Sabine. 

Miin tweede echtgenote eiste van mij dat ik al mijn herinneringen vóór haar zou vernietigen. Ik heb dat niet gedaan en kwam met haar overeen dat ik alles naar mijn dochter zou zenden.

Sabine stelde voor om alle bestanden door haar man te laten digitaliseren en dan te bewaren. Zo gezegd zo gedaan, alles ingepakt, verzonden en helaas daar nooit meer iets van mijn dochter over gehoord. Alles kwijt. En nu juist op mijn leeftijd zou je alles nog wel eens willen nazien. Hoe zag dat dorp er ook weer uit en die camping, die stad, dat bedrijf. En dan vooral het belangrijkste. Mijn kinderen. Hoe zagen die er toen uit, zou ik ze nu nog herkennen als ik ze weer zou zien. Kortom wat zou ik graag nog eens een tripje maken door de beelden die ik toen heb gemaakt.

Merkwaardig voorval in het geheel is dat ik mijn oudste zoon de eerste kneepjes van fotografie heb bijgebracht en hij nu een topfotograaf is. Kijk op www.eduarduslee.nl . Overigens is dat laatste zeker niet mijn verdienste. Ook niet dat hij daarnaast ook een talentvol dirigent is geworden.

Kinderen wat zou ik jullie graag nog eens zien, al was het maar op een foto. Door het missen van vroegere beelden is er een stuk uit mijn hart gesneden en mis ik de mogelijkheid om door zulke herinneringen de enigszins wegzakkend geheugen te steunen.

Als mijn destijds gemaakte beelden nog ergens bestaan, is er dan iemand die mij wil helpen ze terug te krijgen. Zelfs mijn trouwfoto's heb ik niet en worden achtergehouden door Mee Jung Lee, mijn ex-echtgenote. Uit wraak of rancune.

Vrijdagnacht van 14 op 15 juni 2019 kreeg is zo veel kramp in mijn benen dat ik het bijna niet kon uithouden. Maandagmorgen heeft degene waar ik op dat moment was de enig juiste beslissing genomen om 112 te bellen. Nog voor acht uur in de morgen lag ik in het ziekenhuis te Goes.

In een uitgebreid onderzoek door middel van een MRI-scan werd duidelijk dat de verstoppingen in mijn benen zo erg zijn dat een vaatoperatie geen zin meer heeft. De enige optie die overblijft is een Trombolyse spoeling, waarbij wordt getracht door het inbrengen van een bepaald medicijn de verstoppingen zo goed mogelijk kunnen worden opgeheven. Gezien de aard van de verstoppingen  is geen goed resultaat te verwachten. Uiteindelijk zal het resultaat zijn; amputatie of mijn eigen plan B.

Ik moet zeggen dat ik zeer te spreken ben over de verzorging in ADRZ Goes.

Voor de Trombolyse was de INR waarde van mijn bloed 3,5,  wat te hoog is voor actie. Daarom is er vitamine K toegevoegd, gisterenavond. Vanmorgen dinsdag 18 juni was de waarde nog 3,4, waardoor hoogstwaarschijnlijk het verdere onderzoek wordt vertraagd.

IK ontving het bericht dat de trombolyse vanmiddag toch door gaat. Daarbij werd de vraag gesteld of ik eventueel gereanimeerd wil worden. Ik heb hier ontkennend op geantwoord. Misschien is dit dus wel het laatste wat ik schrijf. De mens wikt, God beschikt. En ik had nog wel zo veel dingen willen doen.

Het vat heeft men kunnen schoonmaken en er vloeit wonder boven wonder weer bloed naar de voet, hetgeen blijkt uit de warmte van de voet..

En dit alles dankzij het doorzettingsvermogen van de twee chirurgen. Enerzijds heb ik veel bewondering voor alle nieuwe equipment die door het ADRZ is aangeschaft, anderzijds bewonder ik de deskundigheid van de chirurgen, doktoren en verplegend personeel. NIets dan lof over hun inzet en vertrouwen die men je geeft in een toch, in eerste aanzien,  hopeloze situatie.

Vrijdagmorgen mocht ik weer naar huis, om over twee weken mijzelf weer in het ziekenhuis te melden voor eventuele behandeling aan het rechter been.

Inmiddels heb ik ook een afspraak gemaakt voor bezoek aan een arts in het ADRZ op 9 juli 2019.

Er volgt ook nog een hartoperatie binnenkort.

Ik bedoel maar dat hiermede wordt gelogenstraft dat het niet zo is dat ik een invaliditeit veinzde.

Jij of zij die uit jaloezie mij in woord en geschrift, in daad en misdaad, ernstig heeft bekritiseerd en geschaad, moet weten dat:

"Wat je ziet niet altijd bewijst wat het is", waar ik aan toevoeg: "RODDELEN IS GELIJK AAN EEN RATTENPLAAG".

Op 9 juli 2019 kreeg ik in het ADRZ te Goes opnieuw te horen dat er operatief niets meer aan mijn benen kan worden gedaan. Ik moet volstaan met een looptraining, welke op 11 juli aanvangt.

Dat ze me goed in de gaten houden blijkt wel uit het feit dat ik op 16 juli opnieuw een vaatonderzoek moet ondergaan, waarvan ik op 18 juli de uitslag krijg. Alles geeft mij het gevoel langs het randje van de afgrond te lopen, met alsnog het plan B. in het vooruitzicht.

Ik mag mij gelukkig prijzen dat de behandeling gunestig is uitgevallen.

Mijn voet vertoont weer warmte en met het wandelen, dat ik dagelijks moet doen, gaat het weer prima. Hulde aan de vaatchirurgen in het ADRZ te Goes.

Als je dan toch enkele malen heb nagedacht over plan B dan komen er natuurlijk ook herinneringen boven met wie je geruime tijd op deze aarde hebt rondgelopen.

Ik  weet wel dat er in Nederland een cultuur heerst van uit het oog uit het hart, maar voor mij geldt dit niet. In wezen heb ik nog steeds sympathie voor een ieder waarmee ik heb samengewerkt of samen heb geleefd, op een enkeling na, zoals degene die recentelijk mijn auto heeft vernield. Uit jalouzie en  frustratie.

Ruim vijf en dertigduizend personen hebben op de éen of andere reden belangstelling gehad voor mijn site, slechts enkelen hebben er op gereageerd. Terwijl dit toch een mooie aanleiding kon zijn van gedachten te wisselen over verleden, heden en de toekomst. Daarom voeg ik binnenkort een pagina toe die uitsluitend of aanvullend gaat over het toekomstige Basisinkomen, waarin ik niet alleen geloof, maar er ook zeker van ben dat dit een wereldwijde oplossing is voor alle financiële problemen van nu, waarbij onevenredige verdeling van inkomen een grote rol speelt.

Wat zou ik het ook leuk vinden als er iemand zou reageren die mij op de één of andere manier heeft gekend of meegemaakt.

Een woord, een zin, een verhaal, een foto, een dokument, het maakt niet uit, als er maar een herinnering aan vast zit. Om vast te stellen dat ik niet voor niets op deze aarde heb vertoeft en een bijdrage heb geleverd in welke vorm dan ook.

Heerlijk ik ben er een paar daagjes tussenuit geweest. 5 Dagen in totaal. Ik ben naar Oberfell geweest dat ongeveer 18 kiometer ten zuiden van Koblenz ligt. Een mooi rustig dorpje aan de Moezel, in een goed hotel met even zo goed eten en drinken. Een goedkope reis, met als vanzelfsprekend gevolg, dat er wat rumoerige mensen in het gezelschap waren. Gelukkig trof ik het dat rechts naast mij een heel gezellig paar zat die uit België nabij Brussel kwamen. We hebben uren met elkaar gesproken over vele onderwerpen.

Ik vind het altijd logisch van mijzelf dat ik altijd maar aansluiting vind bij een beperkt aantal personen. Ik ben nogal kritisch en ik wil altijd dat een gesprek een toegevoegde waarde heeft voor de tijd die ik er aan besteed. Deze keer weer goed getroffen en ik vind het jammer dat ik die mensen wellicht nooit meer zal spreken. Dus het was een vluchtige ontmoeting, maar toch heel gezellig.

In die enkele dagen dat ik in Dutsland was, waar ik mij altijd iets meer thuis voel dan in Nederland, waar de waarde van het leven ernstig wordt ondermijnd door verloedering van de jongere bevolking en toenemende criminaliteit in heel het land van stad naar dorp, heb ik twee dagen besteed aan Koblenz. En mooi gelegen stad zowel aan de Moezel als aan de Rijn gelegen. Een prachtig paleis met schitterende tuinen bezocht en schreden gezet in de Altstadt, die het waard maakten de prachtige oude gebouwen te bewonderen waarmee zo veel geschiedenis is verbonden.

Ook nog eens meegenomen is dat de porties eten omvangrijker zijn tegen lagere prijzen dan in Nederland. Kwaad werd ik even toen ik in Duitsland € 1,41 voor  een liter benzine moest betalen. Onwillikerig dacht ik weer even aan het kwartje van Kok.

Ik was er met de auto, maar kreeg enig heimwee naar mijn motor, toen ik zag dat de Moezelwegen verkwent werden gebruikt door motorfanaten, als ik in wezen ook ben. Het was er warm, helder, mooi en goed.

Lekker zo even er tussenuit. Ik hoop dat toch nog een paar jaartjes te kunnen doen.

Terug in Nederland had ik weer een bijeenkomst met mijn vrienden en vriendinnen uit de Studiekring. Ik was werkelijk verheugd ze op een paar na weer te zien. Er waren wat logische verhinderingen.

Onderwerp was onder andere het feit dat wij voor de koffie, die wij in de bibliotheek tijdens onze studiekring nuttigen, niet meer met contant geld kunnen betalen. Eigenlijk te gek van woorden dat een kopje koffie voor € 1,50 niet meer met baar geld kan worden afgerekend. Er kwam zelfs een voorstel uit de groep om een Stichting of Vereniging op te richten die openlijk tegen dit feit gaat protesteren. Aanvankelijk vond ik dat een goed idee. Maar besefte ook dat het zeer waarschijnlijk lijkt op het trekken aan een dood paard als we ons tegen een nieuwe ontwikkeling gaan verzetten. En toen bedacht ik meteen dat het slechts de inruil betekende van papier naar plastic. Geld is er gekomen toen door specialisatie en betaalde arbeid er een door iedereen geaccepteerd ruilmiddel moest komen omdat het één op één ruilen van goederen niet meer mogelijk bleek. Ik zie daarom niet zo veel verschil tussen munten of een plastic kaartje. Het doel blijft hetzelfde. In mijn leven heb ik al zo veel vernieuwingen moeten accepteren dat dit er nog wel bij kan.

Op 1 oktober ben ik weer eens op de motor gestapt en een toertje gemaakt in Noor-Beveland, via Goes weer naar huis. Dat is mij goed bevallen. Het was natuurlijk ook mooi motorweer. Zo lang ik de motor nog niet verkocht heb blijf ik er af en toe maar op rijden. Zodoende verlies je niet de durf en ervaring.

 

aar nu even wat anders. Ik ben de laatste tijd wat anders gaan kijken naar de immigratie. Zeker nu ik heb vernomen en gezien dat winkelstraten, bijvoorbeeld in Vlissingen, nieuw leven worden ingeblazen door Syrische, Turkse, Marokkaande en andere volkeren.

Daar waar de Nederlandse winkelier het niet meer zag zitten, stappen immigranten in de vaak al uitgeleefde winkelpanden. Zie de Badhuisstraat in Vlissingen. Opvallend daarbij is dat ze veelal geen geld nodig hebben van de overheid, banken of Nederlandse investeerders. Zij doen wat de Chinese bevolking jaren heeft gedaan: vooral voor de familie zorgen en niet wachten totdat je met geld van bijvoorbeeld de bank, een winkel kan kopen/vestigen,  en daarna natuurlijk ook een huis, Mercedes, boot, caravan of camper.

Het zou mij niet verbazen dat de nieuwe detaillisten met een bescheidener inkomen genoegen nemen. Deze nieuwe ondernemers zijn in het algemeen niet in een bootje de Middellandse zee overgestoken, maar kwamen in Business-Class hier naar toe vliegen. Thuis hadden ze niets meer te zoeken. Asad en andere leiders hebben alles vernietigd en de wereld kijkt toe.

Uit de praktijk heb ik kunnen waarnemen dat er verdomd goede vaklui en kooplieden onder die nieuwe groepen zitten. Daarvan kunnen ook wij van profiteren. Goed beschouwd bieden vele van de mensen een toegevoegde waarde voor ons autochtonen als we ze ook goed behandelen.

Ik denk dat ook de overheid inziet dat het geen zin heeft te proberen  ze terug te sturen. Daarom worden veel immigranten op de één of andere manier financieel geholpen. Maar daarmee ben je er nog niet. Je kunt wel een vliegtuig hebben, maar zonder brevet en zonder  elke keer weer de checklist na te lijken zul je nooit vliegen.

Ik heb waargenomen dat alle nieuwkomers naast hun eigen vakmanschap en koopmanschap toch stuklopen op een gebrek aan kennis van de Nederlandse Wetgeving, normen en waarden, wetten en regels. Verder ontbreekt bijna alles wat je tot goed ondernemer in Nederland maakt. Een goede eigen administratie en kennis van belastingen. En geen administatie waarmede een externe accountant zich bedient door te kunnen controleren, maar een administratie die zorgt dat de onderneming daarmede wordt bestuurd. Dit moet elke ondernemer kennen. 

Het zou daarom niet verkeerd zijn een cursus voor buitenlandse ondernemers die Nederlander aan het worden zijn, te starten, door gepensioneerde ceo's, die gezamenlijk in staat zijn de nieuwkomer te leiden door het woud van regels- en weTten, van Kamer van Koophandel inschrijving, naar het opzetten van een ondernemings- marketingplan, budgetteren, boekhouding, verzekeren, belastingen, etc. etc.

Als ze al deze zaken door Nederlandse experts laten doen, zijn ze al kapot voordat ze beginnen.

Wezullen ze moeten leren: WIE SCHRIJFT DIE BLIJFT.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  • d