Hoofdstuk 21 boek 5

Er wordt mij regelmatig gevraagd wat houd jou nu bezig en wat zou je willen.

Wel waar ik  sedert een paar maanden mee bezig ben kunt u vinden in www.wardus.nl/Blog 1 t/m 7.

Wat ik het liefste zou willen is iets inhoudelijks en waardevols, alsmede constructief te doen. In nood verkerende bedrijven weer op de rails zetten, alsmede bedrijven te helpen opstarten,  doe ik het liefste.

U kunt bij mij terecht voor het schrijven van een ondernemings- marketingplan, tot en met het voeren of begeleiden van een complete financiele administratie.

Hoewel ik verschillende hobby's heb en mij daar ook mee bezig houdt is werk toch waar ik altijd het meeste plezier uit geput heb. Naast het omgaan met je gezin natuurlijk.

Over gezin gesproken. Ik hoop dat mijn kinderen in hun leven nooit zullen meemaken wat mij vanmiddag overkwam. Ik moest een kop kopen voor mijn scheerapparaat. Overigens ben ik daar niet in geslaagd.Rondkijkend zocht ik mijn jongste zoon op, wetende dat hij bij Mediamarkt in de beveiliging werkt. Ik zag hem staan. Hij stond te praten met een vrouwelijke kollega van hem. Hij keek mij aan en draaide zijn hoofd om. Richard je moest eens weten hoeveel pijn je me daarmee hebt gedaan. 

Pas vanmorgen om 08.00 uur vond ik de kaart waarop stond vermeld dat mijn volle neef Josephus Eduard de Goffau in Stadkanaal is overleden en vandaag op 10 mei wordt gecremeerd. De crematieplechtigheid zal in besloten kring plaatsvinden.

 Helaas is door toedoen, zoals ik eerder in mijn autobiografie heb beschreven,  mijn contact met Jos reeds vele jaren geleden verloren gegaan. Zeer tot mijn spijt en tot groot verdriet nu. Ik stel het bijzonder op prijs dat de familie, ingesloten bij de rouwkaart, mij toch heeft uitgenodigd bij de crematieplechtigheid aanwezig te zijn. Ware het niet dat ik de kaart pas vanmorgen ontving, had ik zeker gegaan.

Ik wens de familie veel sterkte en hoop hen weer eens te mogen zien en spreken.

Op zo'n moment besef je weer eens opnieuw wat er bij een scheiding kapot wordt gemaakt. Jarenlang had ik een regelmatig contact met mijn neef Jos. Steeds met veel plezier. Nog ben ik dankbaar voor wat hij voor mij in onze jeugd heeft betekend. En dan kwam er een vrouw, die alles vernietigde.

Op 22 mei is de vriendin,  waarmede ik samen was van 2006 tot en met 2016, overleden. Zij was het beste wat mij was overkomen. Ik heb haar nog lang na 2016 bezocht maar kon uiteindelijk haar lijden niet meer aanzien en verdragen. Nu resten de leuke herinneringen.

En ik heb vele gelukkige herinneringen aan de tijd met Anneke. Veel herinneringen zijn vastgelegd in de vele foto's die zowel Anneke als ik hebben gemaakt. Anneke rubriceerde alle foto's, gedurenden bijna haar gehele leven in talloze fotoalbums, waarvan ik best zou willen weten wat daar nu mee is gebeurd. Het is zeker zo dat ik alle foto's van onze talrijke stedentrips in binnen en buitenland, nu ook kwijt ben.

Het trieste voor mij is dat ik in mijn leven al zo veel ben kwijtgeraakt. Als verwoed amateurfotograaf heb ik in gedurende mijn gehele leven duizenden foto's, dia's en 8mm films gemaakt. Bij mijn eerste scheiding in 1985 heb ik gelukkig toen al deze mee kunnen nemen met medewerking toen van mijn jongste dochter Sabine. 

Miin tweede echtgenote eiste van mij dat ik al mijn herinneringen vóór haar zou vernietigen. Ik heb dat niet gedaan en kwam met haar overeen dat ik alles naar mijn dochter zou zenden.

Sabine stelde voor om alle bestanden door haar man te laten digitaliseren en dan te bewaren. Zo gezegd zo gedaan, alles ingepakt, verzonden en helaas daar nooit meer iets van mijn dochter over gehoord. Alles kwijt. En nu juist op mijn leeftijd zou je alles nog wel eens willen nazien. Hoe zag dat dorp er ook weer uit en die camping, die stad, dat bedrijf. En dan vooral het belangrijkste. Mijn kinderen. Hoe zagen die er toen uit, zou ik ze nu nog herkennen als ik ze weer zou zien. Kortom wat zou ik graag nog eens een tripje maken door de beelden die ik toen heb gemaakt.

Merkwaardig voorval in het geheel is dat ik mijn oudste zoon de eerste kneepjes van fotografie heb bijgebracht en hij nu een topfotograaf is. Kijk op www.eduarduslee.nl . Overigens is dat laatste zeker niet mijn verdienste. Ook niet dat hij daarnaast ook een talentvol dirigent is geworden.

Kinderen wat zou ik jullie graag nog eens zien, al was het maar op een foto. Door het missen van vroegere beelden is er een stuk uit mijn hart gesneden en mis ik de mogelijkheid om door zulke herinneringen de enigszins wegzakkend geheugen te steunen.

Als mijn destijds gemaakte beelden nog ergens bestaan, is er dan iemand die mij wil helpen ze terug te krijgen. Zelfs mijn trouwfoto's heb ik niet en worden achtergehouden door Mee Jung Lee, mijn ex-echtgenote. Uit wraak of rancune.

Vrijdagnacht van 14 op 15 juni 2019 kreeg is zo veel kramp in mijn benen dat ik het bijna niet kon uithouden. Maandagmorgen heeft degene waar ik op dat moment was de enig juiste beslissing genomen om 112 te bellen. Nog voor acht uur in de morgen lag ik in het ziekenhuis te Goes.

In een uitgebreid onderzoek door middel van een MRI-scan werd duidelijk dat de verstoppingen in mijn benen zo erg zijn dat een vaatoperatie geen zin meer heeft. De enige optie die overblijft is een Trombolyse spoeling, waarbij wordt getracht door het inbrengen van een bepaald medicijn de verstoppingen zo goed mogelijk kunnen worden opgeheven. Gezien de aard van de verstoppingen  is geen goed resultaat te verwachten. Uiteindelijk zal het resultaat zijn; amputatie of mijn eigen plan B.

Ik moet zeggen dat ik zeer te spreken ben over de verzorging in ADRZ Goes.

Voor de Trombolyse was de INR waarde van mijn bloed 3,5,  wat te hoog is voor actie. Daarom is er vitamine K toegevoegd, gisterenavond. Vanmorgen dinsdag 18 juni was de waarde nog 3,4, waardoor hoogstwaarschijnlijk het verdere onderzoek wordt vertraagd.

IK ontving het bericht dat de trombolyse vanmiddag toch door gaat. Daarbij werd de vraag gesteld of ik eventueel gereanimeerd wil worden. Ik heb hier ontkennend op geantwoord. Misschien is dit dus wel het laatste wat ik schrijf. De mens wikt, God beschikt. En ik had nog wel zo veel dingen willen doen.

Het vat heeft men kunnen schoonmaken en er vloeit wonder boven wonder weer bloed naar de voet, hetgeen blijkt uit de warmte van de voet..

En dit alles dankzij het doorzettingsvermogen van de twee chirurgen. Enerzijds heb ik veel bewondering voor alle nieuwe equipment die door het ADRZ is aangeschaft, anderzijds bewonder ik de deskundigheid van de chirurgen, doktoren en verplegend personeel. NIets dan lof over hun inzet en vertrouwen die men je geeft in een toch, in eerste aanzien,  hopeloze situatie.

Vrijdagmorgen mocht ik weer naar huis, om over twee weken mijzelf weer in het ziekenhuis te melden voor eventuele behandeling aan het rechter been.

Inmiddels heb ik ook een afspraak gemaakt voor bezoek aan een arts in het ADRZ op 9 juli 2019.

Er volgt ook nog een hartoperatie binnenkort.

Ik bedoel maar dat hiermede wordt gelogenstraft dat het niet zo is dat ik een invaliditeit veinzde.

Jij of zij die uit jaloezie mij in woord en geschrift, in daad en misdaad, ernstig heeft bekritiseerd en geschaad, moet weten dat:

"Wat je ziet niet altijd bewijst wat het is", waar ik aan toevoeg: "RODDELEN IS GELIJK AAN EEN RATTENPLAAG".

Op 9 februari 2019 kreeg ik in het ADRZ te Goes opnieuw te horen dat er operatief niets meer aan mijn benen kan worden gedaan. Ik moet volstaan met een looptraining, welke op 11 juli aanvangt.

Dat ze me goed in de gaten houden blijkt wel uit het feit dat ik op 16 juli opnieuw een vaatonderzoek moet ondergaan, waarvan ik op 18 juli de uitslag krijg. Alles geeft mij het gevoel langs het randje van de afgrond te lopen, met alsnog het plan B. in het vooruitzicht.