Wards verkeerde keuzes

Hoofdstuk 20 boek 5

Carriere

Er is afgesproken dat in de volgende bijeenkomst van de Studiekring Walcheren een ieder iets vertelt over zijn destijds gemaakte keuze van zijn beroep en wat het hem of haar uiteindelijk gebracht heeft.

Spreek ik over mijzelf dan heb ik mij dikwijls afgevraagd waardoor het kwam dat ik vaak als leider werd gezien en gekozen. Bijvoorbeeld als klasse-oudste, elftalleider etc, tijdens mijn middelbare schooltijd.  

Ik koos na mijn middelbare schooltijd voor de studie bedrijfskunde aan de Economische Hogeschool te Rotterdam, in plaats van de studie rechten die ik liever zou hebben gedaan, maar waar mijn vader tegen was.

In mijn eerste baan kreeg ik de leiding over een archief en boekerij bij de Gemeente Rotterdam. Mijn tweede baan bestond uit het leiding geven aan een afdeling calculatie/facturatie bij de destijds grootste papierfabriek in Nederland. Via een "head-hunter" kwam ik daarna terecht bij een Veem en Transportbedrijf waar ik de leiding kreeg over het gehele bedrijf met ongeveer 50 medewerkers. Via hetzelfde kanaal stroomde ik door naar een "shiphandler" bedrijf als adjunct-directeur.

Via een andere "head-hunter" werd ik vervolgens benaderd om verkoopleider, marketing-manager, "trouble-shooter" te worden bij het  toen grootste bouwbedrijf van Nederland  met 21 toeleveringsfabrieken. In diezelfde tijd werd ik gebeld door één van de directeuren van De Staatsmijnen met het verzoek om Algemeen Directeur te worden bij de Korlin fabriek te Brunsum. Na een intensieve procedure werd ik aangenomen, maar mijn toenmalige werkgever liet mij niet naar de concurrentie gaan. Dit legde bij mij overigens geen windeieren. Dit alles speelde zich af van 1967 - 1975.

 Via dezelfde head-hunter werd ik gevraagd om naar een ander concern, dat inmiddels groter was geworden dan mijn huidige, over te stappen. Ik zou daar Algemeen Statutair Directeur worden van een bouwmaterialenhandel, projektontwikkelaarsbedrijf en drie Gamma zaken. Dat is inderdaad gebeurd van 1975 tot en met 1980.

In 1980 heb ik mij verzelfstandigd. Enkele bedrijven gekocht en verkocht, als accountant, interim-manager, "trouble-shooter", bedrijfstrainer, crisis-manager, docent economie, budgetcoach en belastingconsulent gewerkt, voor mijzelf en soms ingehuurd door banken en andere organisatiebureaux.

Wat heb ik daar aan over gehouden of mee bereikt?............................NIETS!!!!!

Ik heb natuurlijk altijd veel verdiend maar aan het einde heb ik de troostprijs gekregen.

Ik heb door mijn ziekten na mijn 34ste levenjaar geen behoorlijk pensioen kunnen afsluiten. 

Getroffen door drie hartinfarcten, een hartoperatie en vijf bypassoperaties aan mijn benen, gevoegd bij nog enkele ziekten waaraan ik lijd, waren er onder andere de oorzaak van dat ik jarenlang niet heb kunnen werken en op mijn reserves moest interen. Mijn tweede Koreaanse echtgenote heeft ook nog eens al ons spaargeld overgemaakt naar haar familie in Korea, in plaats van dat voor onze oude dag te bewaren. Ik heb door mijn werk twee gezinnen met in totaal vier van de vijf kinderen verloren.

Dus zoals Herman van Veen zo kernachtig schreef: "Er ging een wereld voor mij dicht."

 Gezondheid

Het is vanzelfsprekend voor mij dat ik mij heb afgevraagd wat nu eigenlijk de oorzaak kan zijn geweest voor mijn sterk afwijkend gedrag tijdens de motordagen die ik heb beschreven in en het vorige hoofdstuk.

Ik had daarvoor al maandenlang een hartslag die niet alleen onregelmatig was maar ook versneld. Hierdoor had ik constant het gevoel dat ik had hardgelopen en moe daarvan was. Ik was daar al eens eerder voor behandeld maar kreeg het toch steeds weer terug. 

Daarnaast had ik nog meer onverklaarbare dingen gedaan, die naar mijn inzicht toch met ouderworden te maken hebben. Ik besloot weer opnieuw door de medische molen te gaan.

Op woensdag 24 oktober ben ik bij een cardioloog geweest. Deze constateerde inderdaad opnieuw een versneld hartritme. Zij stelde voor een cardioversie te laten maken. Dit staat nu tesamen met een Echo en een Ecg op het programma voor 12 en 16 november. (resultaat: goed)

Voor de overige klachten ben ik op 5 november langs de geriater geweest die mij wel erg somber vond en voorstelde een MRI-scan van mijn hersenen te laten maken. Dit vindt plaats op vrijdag 23 november.

Op 20 november heb ik nog een gesprek met een psychologe.

Op 30 november zal ik dan worden gebeld door de geriater met de uitslag van de MRI-scan.

En dan maar hopen dat er niets aan de hand is en ik moet beseffen dat ouderdom nu eenmaal gebreken brengt. Bij de één vroeg en bij dan ander laat.

 Het is nu 1 december 2018. Gisteren kreeg ik de uitslag van de MRI scan van miijn hersenen en mijn bloed. Om met het bloed te beginnen. Alles was goed op de vitamine D na. Daarvan heb ik een tekort. Zeer waarschijnlijk, volgens de arts,  is dit de oorzaak van mijn somberheid. Ik krijg nu een vitamine D kuur. Op zich dus geen vekeerd bericht.

De uitslag van de MRI scan was ook niet verkeerd. De arts benoemde het zo: "Sporen van geringe aderverkalking met een licht ouderdomsverschijnsel, overigens onder het gemiddelde voor mijn leeftijd". Ook niet slecht dus. Ik vreesde het ergste en kreeg uiteindelijk de hoofdprijs. Gelukkig is mijn soms optredende geheugenverlies  dus niet ernstig en mogelijk met training en medicijnen nog te verbeteren. Hierdoor ben ik gesterkt in het feit dat ik nog kan studeren, reden waarom ik om de onderzoeken heb verzocht.

Hart en hersenen zijn dus in staat mij nog in te zetten voor anderen en voor mijzelf. Ik hoop zelfs nog wat betalend werk te kunnen vinden, want af en toe heb ik wel pijn in mijn portemonnai.

Gisteren 11 december 2018 kreeg ik van mijn diabetesverpleegkudige te horen dat mijn suikerwaarde van 9 naar 8.4 is gedaald. Ideaal zou zijn 7.8. Dit is dus het nieeuwe doel waar ik naar streef.

 Vragen

  1. Nu u blijkbaar toch regelmatig mijn autobiografie leest zou ik u om een gunst willen vragen en wel de volgende: "Wat zou u doen als kinderen gedurende vele jaren en korter geen contact met hun vader hebben?" En  gaat u hierbij er maar van uit dat ik mijn kinderen niets misdaan heb en niet weet waarom zij mij zo behandelen.
  2. Is er iemand die betaald werk voor mij heeft?

 

Top tien zorgen

Als je even niet lekker in je vel zit is het goed een top tien te maken van de meest gevoelde zorgen. Voor mij waren dat in  2015 de volgende:

  1. De gevolgen van mijn scheiding in 2004.
  2. Verlies van zonen en dochters.
  3. Afnemend uithoudingsvermogen. 
  4. Verlies van aandacht en aanzien.
  5. Financiele situatie.
  6. Verlies van motorhobby in 2014.
  7. Toenemende gezondheidsklachten.
  8. Scheiding van vriendin Anneke.
  9. Afnemend geheugen.
  10. Zichtbaar wordende ouderdom.

Voor de duidelijkheid zijn nu in december 2018 de volgende zorgen  overgebleven:

  1. De gevolgen van mijn scheiding in 2004.
  2. Verlies van zonen en dochters.
  3. Zichtbaar wordende ouderdom

Eén van de komende onderwerpen in de Studiekring zal zijn!:

Wat is geluk, voor jou?

Ik versta onder geluk het optimaal bevredigd hebben van een doel.

Overigens: 

 Mijn verdriet weegt zwaarder dan ik alleen kan dragen.

Kinderen

 

En dan komt er zo'n moment in je leven dat je je afvraagt of jouw dochter het wel bij het rechte eind had om,  toen zij op de dag van de scheiding in 1985 zei, dat de hoofdreden was waarom zij mij nooit meer wilde zien, het feit was dat ik nooit thuis was en zij mij daarom veel had gemist.

De schok is dan zo groot dat je je op dat moment niet realiseert wat zij zegt. Je denkt dat ze  gelijk heeft. Nu denk ik dat het een verbloeming was voor de werkelijke reden.

Ook denk ik dat mijn andere kinderen de ware reden waarom zij geen contact met mij willen hebben,  omzeilen. Juist omdat ik mij in het geheel niet schuldig voel aan wat er is gebeurd, ga ik wat spitten in mijn geheugen, waarvan de geriater nog onlangs tegen mij zei dat mijn geheugen gemiddeld genomen nog goed functioneert, ondanks mijn leeftijd.

Ik voelde mij altijd al een "familyman" die graag kinderen wilde hebben. Ik trouwde in 1962 met een vrouw die daarvoor al meer dan vijf jaar was getrouwd en in die tijd geen kinderen heeft gekregen. In 1964 werd ik toch enigszins ongerust omdat er zich nog niemand aankondigde.

Het bleek dat mijn vrouw een kleine belemmering in zich had dat eenvoudig kon worden verholpen. Tot onze grote vreugde werd op 3 september mijn dochter Denise geboren in Rotterdam.

Je kunt je voorstellen dat wij daar meer dan normaal blij mee waren. Vanaf haar geboorte besteedden mijn vrouw en ik veel geld aan haar. De duurste kleding, accessoires of speelgoed waren niet goed genoeg voor haar. Wij waren trots, heel trots en heel gelukkig met haar.

Naast ons woonde een gezin met een meisje in dezelfde leeftijd. Van jongs af had Denise  dus een speelkameraatje. Elke week gingen wij naar mijn ouders die ook erg blij met haar waren. Ik weet nog dat wij bijna wekelijks ook naar een diegaarde of pretpark met haar gingen. Zij genoot als wij genoten en omgekeerd.

Het was een tijd dat nog niet iedereen een auto had. Wij wel, dat maakte het ook voor onze dochter leuk om naar veel plaatsen te gaan en veel te zien.  Goed voor de ontwikkeling ook. Ik zal niet zeggen dat wij rijk waren maar wij leefden toch wel in enige goede welstand waardoor het Denise aan niets ontbrak.

Gezond en levenslustig als zij was heeft het Denise aan niets ontbroken. De start van ons huwelijk in 1962 tot en met wat ik zoeven heb beschreven was in alle opzichten voorbeeldig en zou ik zo over willen doen.

Vanaf 1962 tot en met 1966 had ik gewoon een baan waardoor ik elke dag thuis was, hoewel ik door overwerk wel eens een avondje laat thuis kon zijn. Hier even niemand door geleden, zeker Denise niet.

In 1964 verhuisden wij van het appartement in de Alexanderpolder naar een nog mooier appartement in Ommoord, in Rotterdam. In 1970 kondigde zich het komen van een nieuw gezinslid aan, net toen wij op punt stonden naar Spanje voor vakantie af te reizen. Hieruit werd mijn dochter Sabine in 1971 geboren. Van het begin af hadden mijn twee dochters veel plezier aan elkaar.

Waar ik altijd fel op was dat de inderen bij kleding, speelgoed of b.v. fietsen, de jongste niet de afgedankte spullen van de oudste kreeg. De oudste een nieuwe fiets, dan ook de jongste een nieuwe fiets.

Inmiddels zat mijn carriere goed in de lift en omdat ik steeds meer tijd op het hoofdkantoor in Utrecht moest doorbrengen, kochten wij een huis in Bunnik. Elke zondag gingen wij met het gezin eten in een restaurant te Maarssen, ter compensatie voor het feit dat ik gedurende de wooreek wel eens, van wege mijn werk,  laat thuiskwam. Naast mijn werk op kantoor reisde ik door geheel Nederland, Belgie en Duitsland. Bunnik, bij Utrecht en Zeist, was gunstig gelegen om snel overal te komen. Daarnaast bood de omgeving veel gelegenheid tot schaatsen op de Uithof, fietsen, pony- en paardrijden, tennissen etc. etc. Wat wij altijd in gezinsverband deden.

In 1971 gingen wij op vakantie naar Mallorca. Ik leerde daar mijn oudste dochter in één week zwemmen.

In datzelfde jaar kochten wij een caravan. Daarmede gingen wij op vakanties naar Spanje, Frankrijk, Italie en naar Oostenrijk voor de skivakanties. Wij werden lid van de Nederlandse Caravan Club. Hiermede gingen wij vrijwel ieder weekeinde op kamp van vrijdagavond tot aan zondagavond. Tijdens deze kampen, maar ook op va.kanties, nam mijn oudste dochter een school- en dorpsgenote mee. Dit was Monique van het huidige zangduo Lois Lane.

In 1975 kreeg ik een nieuwe baan in Lisse. Ik moest daarvoor 's morgens om 07.00 vertrekken vanuit Bunnik en was dan een uur later in Lisse. Meestal was ik dan 's avonds om 08.00 weer thuis. Dat was niet gezellig voor de kinderen en daarom besloten mijn vrouw en ik om uit te zien naar een woning in de omgeving van Lisse.

Ik probeerde wel zo veel mogelijk de weekenden met de caravan te behouden, maar ik moest ook vaak zaterdags werken.

In 1976 betrokken wij een huis in Heemstede dat wij hadden gekocht. Vooral voor de kinderen. Weliswaar moesten nieuwe scholen gezocht worden, maar toen ik eens in 1983 aan de kinderen vroeg waar ze tot nu toe het fijnst gewoond hadden, noemden zij Heemstede, terwijl  mijn vrouw zei dat ze in Bunnik de gelukkigste tijd had beleefd. Ik zelf had in alle huizen waarin ik gewoond had dezelfde fijne beleving, hoewel Heemstede er misschien een beetje boven uitstak. 

De dochters hadden in Heemstede tal van bezigheden, waaronder paarden die gestald waren in Zandvoord, waar ze gemakkelijk, eerst op de fiets en later met de brommer heen konden. Het verzorgen van en het rijden op paarden vereist een dagelijkse bezigheid, waaraan ik zelf ook veel deelnam.

Voor mijn werk als algemeen directeur van enkele bedrijven moest ik ook regelmatig naar het buitenland, wat natuurlijk voor de kinderen niet altijd gezellig was. Ons welzijn nam echter in vele opzichten toe en we konden ons veel veroorloven, waaronder een paar keer per jaar met zomervakantie en niet te vergeten de wintersportvakanties, waarvoor wij een vast adres hadden in Oostenrijk. Van deze welvaart lieten wij vooral de kinderen genieten. In die tijd kreeg mijn oudste dochter verkering.

In 1980 kocht ik een bedrijf in Rotterdam, hetgeen voor de kinderen geen omschakeling betekende, omdat wij in Heemstede bleven wonen. Wel moest ik elke dag van Heemstede naar Rotterdam v.v. Was ik in 1975 - 1980 ook tussen de middag veel thuis, thans brak weer een periode aan waarin ik om acht uur de deur uitging en om 19.00 thuis was. De kinderen bleven hun veelvuldige activiteiten behouden, terwijl ons gezin ruimschoots genoot van ons welzijn, waardoor wij elke zondag met het gezin uit eten gingen. Ook brachten wij veel tijd op de manege door.

In 1984 verplaatsten mijn werkzaamheden zich naar Bangkok en Hong Kong, waar ik ook ging wonen. Miijn vrouw en kinderen bleven voorlopig achter. Ik vroeg de kinderen en mijn vrouw over te komen naar Hong Kong om er een appartement voor de toekomst te zoeken. Mijn oudste dochter liet al snel weten er niets voor te voelen naar Hong Kong te verhuizen. De jongste was meer positief. 

Ik had de keuze uit drie appartementen. Mijn vrouw en jongste dochter kwamen over. Geen van de appartementen viel in de smaak. Zij verbleven een week in het hotel waarin ik tijdelijk woonde. Een week nadat ze weer thuis waren kreeg ik een brief van mijn vrouw met de mededeling dat ze er niets voor voelde met de jongste dochter naar Hong Kong te verhuizen, omdat ze niet tussen de Chinezen wilde gaan wonen. Ik denk dat die beslissing mede inhoud heeft gekregen omdat mijn oudste dochte niet mee wilde. Ze liet er gelijk bij weten dat ze echtscheiding had aangevraagd. Een donderslag bij , heldere hemel. 

Ik heb voortdurend geld naar Nederland overgemaakt, opdat het gezin toch door kon leven en moest het verder maar alleen zien te rooien. Uiteindelijk werd de scheiding, volledig tegen mijn zin, in november 1986 uitgesproken en hoorde ik niet veel meer van de kinderen. Zij wilde geen contact met mij, omdat ik,  zoals zij zeiden, hun in fysiek in de steek had gelaten.

Het komt hard over als je zelf weet dat je er alles aan hebt gedaan in het belang van je gezin, het uiteindelijk niet lukt en je kinderen je in de steek laten.

Met mijn jongste dochter kreeg ik na ongeveer tien jaar weer contact. Een goed contact, waaruit bleek dat zij van mij hield en er alles aan deed mij behulpzaam te zijn in de jaren dat het niet goed met mij ging vanwege mijn gezondheid. Het feit dat ik met de beste bedoelingen wat zei over de opleiding en toekomst van mijn kleinzoon, heeft zeer waarschijnlijk er aan bijgedragen dat na enige jaren zij het contact weer verbrak. Ik mis ook haar.

In maart 1987 werd mijn eerste zoon geboren uit mijn tweede huwelijk. Ik was trots want eindelijk had ik er een stamhouder bij. Ik was de laatste De Smit in de familie, zoals mijn moeder de laatste Van Zandvoord was in haar familie. 

Mijn zoon werd in Zeist geboren en niet lang later verhuisden wij naar Driebergen. Hier hadden wij wat moeilijkheden met mijn zoon, die zich niet wilde aanpassen aan andere kinderen. Speelgoed of wat dies meer zij was niet aan hem besteed. Het enige wat hij deed, nog voor hij kon lopen, naast een box zitten en de gehele dag mee wiegen met de muziek. Klassieke muziek. Hoewel vooral mijn tweede vrouw zich veel zorgen maakte over mijn zoons afwijkend gedrag is hij goed terechtgekomen. Hij is nu een top-fotograaf en dirigent van een eigen strijkorkest  met 28 musici. 

Na Driebergen verhuisden wij naar Buyeo, een stad in Zuid Korea, om uiteindelijk weer in Middelburg terecht te komen, zoals eerder is beschreven. Jarenlang bracht ik mijn oudste zoon dagelijk naar school en haalde hem ook weer op, met de scooter. Ik maakte zelf door ziekten moeilijke jaren door.

Toen E. op zijn zesde jaar vroeg om een muziekinsrument te mogen gaan bespelen was ik direct enthausiast en liet een viool voor hem bouwen bij een vioolbouwer in Middelburg. Direct daarna vond ik een violiste uit het Zeeuws orkest bereid hem privélessen te geven. Wekelijks bezochten ik haar met mijn zoon, die met grote stappen vooruit ging en uiteindelijk op jonge leeftijd in het Zeeuws Jeugdorkest mocht gaan spelen., 

Gedurende alle lessen, repetities en uitvoeringen was ik er bij. Zijn moeder nooit. 

Mijn tweede zoon kreeg van mij evenveel aandacht als de eerste. Vaak nam ik hen mee naar mijn kantoor in Rotterdam, op zaterdagen. Zij speelden dan in en rond mijn kantoor en na sluitingstijd van het kantoor gingen wij dan pannenkoeken eten in het Kralingse bos. Ook toen bezochten vele pretparken en diergaarden afgestemd op de wil en wensen van mijn twee zoons, die niets te kort kwamen en ruim van speelgoed en andere goederen door mij werden voorzien.

Inmiddels waren mijn beide zoons lekker gemaakt met ponyrijden, waardoor ik minstens twee per week naar Serooskerke reed. Een keer voor de les en de andere keer voor vrijrijden. Ook deden zij mee aan ponykampen en vele buitenritten, waarbij helaas de moeder steeds ontbrak omdat die gewoon niet mee wilde.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wordt vervolgd.